ยามเช้าตรู่ที่หมอกทอดยาวเหนือเชียงใหม่ เสียงสังข์ค่อยๆ สั่นสะเทือนลอยตัวเบาๆ เหมือนลมหายใจของท้องฟ้า ใต้เสียงสังข์ พื้นเสียงอวกาศกว้างใหญ่ซึมซาบเข้ามา สร้างบรรยากาศที่หมอกและความเงียบกลายเป็นผืนผ้าใบแห่งการนั่งสมาธิ เสียงระฆังฝันสอดแทรกอยู่เบาๆ เหมือนเสียงจากอีกมิติหนึ่ง ขณะที่ลมอ่อนๆ พัดผ่านราวกับปลุกจิตใจให้ตื่นขึ้นโดยไม่สั่นคลอน ทุกเสียงถูกผสมผสานให้ความอบอุ่นค่อยๆ ลอยขึ้นจากใจกลาง เหมาะกับการหายใจลึกๆ ในจังหวะที่ใจได้หยุดพัง