بهار میانه روزه، سوزهای بلوطی آرام می‌سوزند در کنار رودخانه‌ای ساکت. صدای زیرین کارامل سوزان، که با نفس‌های عمیق زیرآبی همراه می‌شود، فضایی آرام و گرم به سوختن می‌دهد. اینجا جایی است که باد میانه‌روی به آرامی لریزه و آتش‌نقش‌های شمعی در آب می‌درخشند. برای کسی که می‌کوهد لریزان و باز می‌گرداند به آرامش، این لایه‌های صوتی حرفی نرم‌تر از سکوت هستند. با این سوزان لرم، ذهن از شلوغی‌های شهرگی بیرون می‌رود و به لحظه حال می‌چسبد—چون یک نفس عمیق در آغوش آتش.