صدای قطاری دوردست، آرام‌آرام از میان مه صبحگاهی می‌گذرد و ذهن پریشان را به مسیری آرام هدایت می‌کند. غرش کوبنده‌ی چرخ‌ها بر ریل، مثل ضربان قلبی آهسته، تنش‌های روز را در خود حل می‌کند و جایش را به سکوتی ژرف می‌سپارد. صدای پچ‌پچ امواج و جویبار خواب‌آلود لایه‌ای از نوستالژی و آرامش بی‌انتها می‌افزاید، گویی سفری معنوی در دل سپیده‌دم آغاز شده است. برای لحظه‌هایی که می‌خواهی پس از روزی طولانی، در آستانه‌ی خواب، خود را به دست جریان زمان بسپاری، این منظره‌ی صوتی همچون پتویی گرم ذهن را می‌پوشاند.