وقتی چشمانت را می‌بندی، دودِ نرم شب و نفسِ عمیق، ذهن آشفته‌ات را به نقطه‌ای آرام می‌کشاند. نوای ارگِ ملایم و زنگ‌های بادی، همچون نسیمی از باغ‌های کهن تبریز، بارِ روز را از دوشت برمی‌دارد. این صدا تو را به لحظه‌ای واقعی می‌برد: نشستن در ایوان پس از یک روز طولانی، رو به کوه‌های خاموش، و رها کردن هر آنچه سنگین است.