Ang banayad na hangin ay dala ang init ng isang malayong apoy na puno ng kalmigan, habang ang mga dahon ay nagsasalita nang mahina. Ang tunog ng hakbang ay patungo sa isang kuwarto ng tula at alaala, kung saan ang bawat sandali ay hindi kailangan maging kahulugan. Ang mga maliwanag na tugtuk ay gaya ng mga bituin na humihinto sa ulan, humihintay ng isang katapusang saglit. Narito ang isang gabi kung saan ang mundo ay natutulog, at ang puso ay naghahanap lang ng katahimikan.