در گرمای دنج خانه‌ای در مشهد، بادِ ظهر زمستان از پشت پنجره‌های بخارگرفته می‌گذرد و نجواهای محو را آرام در فضا پخش می‌کند؛ نزدیک، اما هرگز آشفته. زمزمه‌های بی‌کلام، حس حضور آدم‌های آشنا را بی‌هیاهو زنده نگه می‌دارند و ذهن را از شتاب روز رها می‌کنند. سکوت نرم اتاق کمک می‌کند نفس‌ها کندتر شوند و تنشِ ساعت‌های طولانی آرام‌آرام آب شود. این لحظه برای استراحت پس از یک روز شلوغ ساخته شده؛ جایی که گوش‌سپردن به باد، بدن و فکر را دوباره سبک و آرام می‌کند.