Wchodzisz w otulinę mgły, gdzie każdy oddech staje się rytmem porannego potoku. Dźwięki ptaków otulają jak delikatny szalik, a ich pieśń prowadzi umysł od zamglenia myśli do klarownego spokoju. Cisza jest głęboka, ale żywa – tak jak samodzielny lot koguta goniący świt nad hartmanowską łąką, gdzie świat jeszcze trzyma oddech w piersniach.