وقتی چشمان را می‌بندید، قطرات باران بر سطح دریاچه مانند هزاران آینه‌ی درخشان می‌درخشند و نفس عمیق باد در میان درختان، ذهن را به سکوت می‌کشاند. صدای جویبار پیوسته و طوفانی که در دوری می‌گرزد، حاشیه‌های پرآشوبِ روز را محو کرده و حسِ Sicherheitِ کهنِ طبیعت را تداعی می‌کند. پرندگان آب در میان مه می‌گویند، و قطارِ دورِ دست به‌مان یادی از حرکتِ بی‌پایانِ زندگی می‌دهد، در حالی که شما در لحظه، رها و آرام می‌مانید.