وقتی چشم‌هات رو می‌بندی و به نسیم نرم باران گوش می‌دی، حس می‌کنی دنیا آروم آروم نفس می‌کشه. صدای آبِ دوردست و پرهای اول صبح، ذهن پرپررت رو به یک نقطه آروم می‌رسونه و استرس روز رو محو می‌کنه. این صحنه یادت می‌ندازه اون لحظه‌ای که روی حاشیه‌ی دریاچه نشستی و اولین نور سحر رو دیدی — آرام، شفاف، بی‌نگران. تنفسات آهسته و دَم‌های باد باعث می‌شه با خودت آشتی کنی و انرژی تازه‌ای برای روز دربیاری.