Gökyüzü yavaşça açılırken, kuşların ilk şarkıları içsel sessizliğe dokunur. Bu andan uyanan hafif bir umut, ruhunuzu sıkışmış nefeslerden kurtarır. Serçeler, karanlığın dibinden incelemeye devam ederken, sessiz sabahın içinde kaybolursunuz. Her nefes, dokunun kokusu gibi; her çan, uzak bir köyün sabahını andırır. Bu sesler, zihninizi temizler, yorgunluklarınızı dağılır gibi eritir. Ankara'nın sisli bir sabahında, kendinizi ilk keşirdeki yaşamın içinde bulursunuz.