وقتی چشم‌هایتان را می‌بندید، زمین زیر پای شما به یک آغوش نرم تبدیل می‌شود و بادِ اواخرِ صبح، ذهن‌تان را از هرج‌ومرجِ روزها بیرون می‌کشد. این صدای زمین، مثل نسیمی آرام از دشت‌های غرب‌ایران می‌گذرد و هر فشاری را به‌تدریج رها می‌کند. حالتی می‌یابید که در آن، تنها نفس‌نفس کردن کافی است و هیچ‌چیز دیگری نیازی به دست‌زدن ندارد. این صحنه، شما را به لحظه‌ای برمی‌گرداند که هنوز خوابیده‌اید ولی از رؤیاها بیدار شده‌اید، در آغوشی آرام بین خواب و بیداری.