وقتی چشم‌ها را می‌بندی، صدایی خفه و دور از پشت شیشه‌ی یخ‌زده فضایی سرد و درعین‌حال آرام‌بخش را باز می‌کند، انگار دنیا بیرون متوقف شده. صدای پدر در عمق این سکوت، گرمای خاطره‌های کودکانه را به یاد می‌آورد و قلبت را آرام می‌بخشد. مادر صدایی نرم و بی‌قرار می‌گوید که مثل نفس اول زمستان حس می‌شود، استرس را ازت می‌برد. این صداسازی مانند یک لحظه سکوت در اوایل زمستان تبریز، تو را به حالت آرامش‌بخشی از خودفروشی می‌رساند.