Mingəçevirin qış sabahı, su bir şifa xəzarlanması kimi çiyənə bürünür. Kurun sakin dalğaları, yumuşaq yağışla yumuşadılmış sahil çimlərinə vuraraq, zihni dağıq düşüncələrdən arıtir. Uzaqdan gələn bir ana nənəsi, yüngül bir xəzarlanma kimi, qalbdə qalıb qaçan ısığı yad edir. Bu səs manzarası, gənc bir rəssamın dəftərinə baxarkən ya da çay demləyərkən duyulan o sakit vətəndaşlıq hissini qaytarır. Hər nəfasdə qışın təmizliyi və suun dərin sakinliyi ilə dolu olursunuz.