Yoğun bir fırtınanın ardından dumanın altında yatan bir ada, sessizlikle çarpışan bir yerde kaybolur. Derin başlangıçların ritmi, altında yatan bir dansla eşlik ederken, duvarların ardından yankılanan uzak çanlar bir büyü gibi kokar. Bu mekânda sanki fırtınanın kendisi nefes alıyor; her solukla uzaklaşıyorsun. Adana’nın akşam üzerindeki bu sessizlik, yalnızlığın değil, içsel huzurun sesidir. Rahatlama ve uyumak, burada sadece bir faaliyet değil, bir dönüşümdür.