Tonąc w harmonicznych wibracjach świątynnych dzwonów, przenoszę się do wewnętrznej przestrzeni, gdzie zgiełk dnia roztapia się w miarowych uderzeniach misy medytacyjnej. Deszcz za oknem staje się tłem dla tego osobistego rytuału wyciszenia — każda kropla prowadzi mnie głębiej w oddech, każda fala podwodna dodaje głębi mojej medytacji. To dźwiękowy regres do źródła, gdzie czas zwalnia, a napięcie dnia opuszcza ciało kroplami potu, ustępując miejsca czystemu, bezpodmiotowemu spoczynkowi.