เมื่อปิดดวงตา เสียงคำรามลึกๆ ใต้สายฝนกลายเป็นจังหวะหัวใจโบราณ — สิ่งมหัศจรรย์ที่คอยเฝ้ามองเหนือภูเขาของเชียงใหม่มานานชั่วอายุคน ฝนพร่ำโปรยอย่างเรียบง่าย ทุกหยดเป็นจุดจดจ่อที่ค่อยๆคลี่คลายความตึงเครียดของวันอันยาวนาน นี่คือเสียงของการยอมปล่อย ที่พายุข้างนอกสะท้อนพายุในใจที่กำลังสงบลง คุณพบว่าตัวเองอยู่ในช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านระหว่างยามพลบค่ำกับความมืด ที่ซึ่งเส้นแบ่งระหว่างธรรมชาติกับสิ่งลี้ลับบางลง และทุกการหายใจกลายเป็นพิธีกรรมส่วนตัวของการปล่อยวาง