زمزمهٔ گرم و نامفهومِ صدای مادری، مثل شال پشمی نرمی دور ذهن می‌پیچد و سنگینی روز را از شانه‌ها برمی‌دارد. در پس‌زمینه، نجواهای کوتاهِ غروب با بومِ عمیق و سردِ فضا درمی‌آمیزند و خیال را از هیاهو دور کرده، به سکوت ستاره‌ها نزدیک می‌کنند. این منظرهٔ صوتی برای لحظه‌ای است که پس از یک روز طولانی، کنار پنجره می‌نشینید و چای داغ را آرام سر می‌کشید. نفس‌ها کندتر می‌شوند و آرامش، فضای درون را کم‌کم روشن می‌کند.