فضای این صدا با نرمی شبگاه را به یک فضای مراقبه تبدیل می‌کند. جریان آرام بادهٔ شمالی که نغمه‌های گنبدی را می‌نوازد، همهٔ نگرانی‌های ذهن را در قالب نفس‌گیری‌های آهسته فرو می‌برد. اتمام موسیقی پدرانهٔ ارگانی که هر نتش را به آرامی فرو می‌راند، خود را به یاد لحظهٔ پایان زمان می‌انگیزد. هر تکانهٔ زنگ که با هر دم‌نفس همراستا می‌شود، فضای بی‌صدا را پر می‌کند تا ذهن در تاریکی شب گمشده در خود پیدا شود. این صدا زمان را می‌گیرد تا فقط هستی باقی بماند.