بارانِ نرمِ برگ‌ها و غرشِ دوردستِ آسمان، خلوتِ باغ‌های اصفهان را در مهی خنک می‌پیچد. با بستن چشم‌ها، آشفتگیِ روز از پشت این لرزش‌ها کنار می‌رود و تن، نفس‌کشیدن را آهسته‌تر به یاد می‌آورد. نوای مه‌آلود و دورِ فضا، ذهن را از هیاهو جدا می‌کند و آرامش را به تمرکزی روان و بی‌شتاب بدل می‌سازد. هنگام استراحت پس از یک روز طولانی، این صداها بارِ اضطراب را سبک‌تر می‌کنند و فضایی برای اندیشیدن یا آفریدن می‌گشایند.