Altın vaktinde kıyıya dokunan ışığın yavaş yavaş çekildiği bir kış akşamında, Dad Voice ile Mom Voice arasından süzülen gizli fısıltılar manzarayı içten besler. Rüzgârın sırtında dönen wind-chimes, melankoliye sıcak ama uzak bir dokunur. O iki ağır ses, hafif fısıltıların arasında neredeyse rüya gibi belirir ve izleyiciyi dalgaların kulağa ulaşmadan önceki sessizliğine çekir. Bu sahne, kışın derinliğinde yalnız baş dökerek kendi iç sesini duymak isteyen ruhlar için bir sığınak olmayı döşer.