وقتی چشمان‌تان را می‌بندید، باد خزر از میان جنگل‌های گیلان می‌گذرد و رازهای کهن را به گوش می‌رساند. نویزِ عمیق و دورِ موجوداتِ پنهان، مانند رعدِ مهربانِ پاییزی، عضلاتِ خسته‌تان را به آرامی رها می‌کند. Шеپش‌هایی که از تهِ ابیس برمی‌خيزند، مانند دعاهای مادربزرگ‌ها در شب‌های بارانی، افکارِ پراکنده را به یک نقطهِ آرام می‌کشانند. این لحظه، میانه‌ی طوفان و سکوت است، جایی که روح نفس می‌کشد و برای فردا آماده می‌شود.