وقتی چشم‌هایت را می‌بندی، صدای مادرانه‌ای از دور دست به گوش می‌رسد، گویی کسی در سکوت غروب نام تو را زمزمه می‌کند. نسیم سردی که از کوچه‌های خاموش می‌گذرد، ذهن پرآشوبت را آرام می‌لغزاند و فکرهای پراکنده را به یک نقطه‌ی ساکت پیوند می‌دهد. این فضا برای لحظه‌هایی ساخته شده که پس از روزی طولانی می‌خواهی بار سنگین ذهن را زمین بگذاری و فقط نفس بکشی. زمزمه‌های دور، دیواری نامرئی میان تو و شلوغی شهر می‌کشند و آرامشی عمیق، مثل خواب زمستانی شهر، در دلت جاری می‌شود.