Το ρυθμικό κουνέμα του τρένου συναντά τον ύφεση της βροχής στα παράθυρα, ενώ ο Αιγαίος φωνάζει χαμηλά από την ακτή. Οι φλυτές της θάλασσας τραβούν την πνοή σου σε βαθύτερο ρυθμό, σαν να συγχρονίζεις καρδιά και ράγια. Ένας ήπιος παλμός συντhetically κινεί την εικόνα μπροστά, όχι σαν πίεση αλλά σαν υπόσχεση κίνησης. Κλείνεις τα μάτια και νιώθεις το ταξίδι να γίνεται σκοπός, την βροχή να γίνεται ρυθμός, τον ήχο να γίνεται κατεύθυνση.