Een vervulde trein rijdt langs een meer dat zachtjes op de oevers praat, terwijl lichte regen op de bladeren trommelt en glinsterende golven langzaam klitsebitten tegen de steigers. De adem van het water, de adem van de reiziger — een rust die zich mengt in een oneffembare zeiritis, alsof de mist zelf ademt mee. Deze schijnbaar onstuimige rust is precies wat een ziel die zoekt naar stilte en adem kan verlangen: een rust die zichzelf niet verbergt, maar openlijkt te zwemmen.