Gesloten ogen en de diepe tempelbellen trekken je adem naar binnen — elk geluid wordt een anker voor je gedachten in de storm. De zwevende dwaallichten van de harmonischen dragen je naar een staat van diepe meditatie, waar de windbel zachtjes fluistert als een oude vriend. Dit is het moment waarop de buitenwereld verdwijnt en je innerlijk landschap openbar, alsof je staat op een Belgisch pleintje bij nacht met alleen de beltonen als gezelschap.