Sa malalim na gabi ng Baguio, kapag hininga’y naging tugtukan ng payapà—hindi kailangang gawin pa ang anumana. Ang organo ay parang alon ng oras: dahan-dahil, walang agos, walang anunsiyo. Narito’y natutulog na ang mga gulay, mga bata, at mga panaginip. Ikinagagalak-galak na minsan, ang pinakam maliit na bagay—ang iyong sariling hininga—ay sapat nang maging tugtog ng panliligaya.