Дар нимарӯзи нам, оташ дар шаҳри Душанбе чун нуқтаи гарм ва ором пайдо мешавад. Садои пасту устувори он диққати хондан ё коркарди фикрҳоро ба як сатр муттаҳид мекунад ва овози шаҳрро ба паси гармии мулоим пинҳон менамояд. Шӯълаҳои сабук ва шикори тунуки оташ стрессро нарм карда, фазои дарунро сода ва тоза мекунанд. Дар ин ҳолат, рӯз вазнин намешавад; оромӣ ба шумо имкон медиҳад, ки эҷодкориро давом диҳед ё ба корҳои муҳим бо диққати пок даст занед.