เมื่อหน้าตาปิด ความเงียบของเมืองก็ดูเหมือนอาคารใหญ่ๆ ซ่อนอยู่ในปลากับฝนหนาที่ชนบรรยากาศในคืนฤดิสาบ เสียงพ่อแม่บางๆ ผ่อนคลายโดยไม่โดเขน คลุมเครือแสงในกรุงเทพฯ แต่ละเหตุการณ์ถูกซ่อนไว้ในเสียงกระซิบของฝนที่ตกบนหน้าตาอย่างสงบ ๆ ด้วยเสียงเขียวของฝน คุณจะพบว่าการปล่อยให้ฝนจมในดิน คือการปล่อยให้ความตื่นเข้มของวันหายไป ในดวงตาของความสงบที่ยั่งยืน เหมือนคุณกำลังพักผ่อนในห้องพักของชีวิตที่ไม่มีใครเปิดประตู