Ang regular na tiklop ng loob ng tren ay naglalaho ng alaala sa pahingagabi sa tabing dagat, naglalapat ng kalmado sa puso. Ang lemot na ulan sa dahilan ay parang humihikayat sa tulog, nagdadala ng isang mahinahon at matahimik na pag-asa. The distant train horn resonates like a quiet promise, grounding wandering thoughts into a steady pulse. Together, these sounds create a sheltered space where sleep comes easy, and the mind drifts like a boat on calm water.