Ин овозҳо дилро ба замири Тоҷикистони пешин мебаранд — ҷӯшиши оташи доман, ки ҳамроҳи шамол ба сари кат мерасад. Ҳисси ҷавонии наврӯзӣ қобилияти эҷодиро бедор мекунад, ҳамзамон хотираҳои фарзандӣ дар болои пиёлаи чойро зинда месозад. Сурфи доман ҳамчун нафас ҳис мешавад — ором, вале пурзуҳӯр, ки андеширо ба самти корҳо нигаронида, эътибореро ба вуҷуд меорад, ки танҳо дар кӯчаҳои ноҳияҳои кӯҳистонӣ ёфт мешавад.