وقتی چشم‌هات را می‌بندی، صدای موج‌های آرام دریا مثل یک ناله‌ی دور در گوشت می‌لغزد و بقاهای دور و بر، شب را با ریتمی کهنه و مامور می‌بافند. چرچره‌های ناچیز، مثل ستاره‌های ریز بر بامِ سکوت، فکرهایت را از دردسرهای روز برمی‌دارند و به ساحلِ آرامش می‌برند. این مانِ مینیمال، نه فقط برای خواب، برای یافتنِ آن لحظه‌ی گم‌شده‌ی صلح با خودت است.